نقش تقریبی صوفیان ایرانی قرن هفتم با تاکید بر نظرات مولانا۹۲- …

صف زده بینم به خاک کربلا
سربریدنش، چه به شاد زین بتر؟
وانگهی دعوی داد و دین کنند!
قطع باد از بن، ز فانی کاین شمرد[۳۵]

کیست حق را و پیمبر را ولی؟
آفتاب آسمان معرفت
نُه فلک را تا ابد مخدوم بود
قره‌العین امام مجتبی
تشنه، او را دشنه آغشته به خون
آن چنان سر خود که بُرَّد بی‌دریغ؟
گیسوی او تا به خون آلوده شد
کی کنند این کافران با این همه
صد هزاران جان پاک انبیا
در تموز کربلا، تشنه جگر
با جگر گوش پیمبر این کنند
کفرم آید، هر که این را دین شمرد

محبت نسبت به امام صادق (علیه السلام)
تذکره الاولیاء را با ذکر صادق آل محمد می‌آغازد و همان جا دلیل چنین طلیعه‌ای را تبرک جستن به نام آن بزرگ میشمارد. سپس بیان می‌دارد که ذکر صادق ذکر همه‌ی امامان است؛ زیرا «ایشان همه یکی‌اند. چون ذکر او کرده آمد، ذکر همه بود، نیتی که قومی که مذهب او دارند، مذهب دوازده امام دارند. یعنی یکی دوازده است، و دوازده یکی» این سخن یادآور یکی از مهم‌ترین عقاید شیعی است که همه امامان معصوم را نور واحد می‌دانند: کلهم نور واحد. عطار، اهل بیت عصمت و طهارت را سزاوارترین و آشناترین مردم به سمت نبوی می‌خواند و آنگاه اظهار تعجب می‌کند از عالمانی که خود را اهل سنت می‌شمارند، اما خاندان رسول را ارادت نمی‌ورزند «که اهل سنت و جماعت اهل بیت‌اند به حقیقت؛ و من آن نمی‌دانم که کسی در خیال باطل مانده است. آن می‌دانم که هر که به محمد (صلی الله علیه واله)ایمان دارد و به فرزندان و یارانش ایمان ندارد، او به محمد ایمان ندارد.
۳ـ۴ـ۵ ـ عصمت ائمه (علیهم السلام) و عطار
اهل سنت به طور عموم به وجوب عصمت امام معتقد نبوده اند، ولی به موجب این رباعی عطار نیشابوری قایل به دوازده امام معصوم بوده است.
امیرالمونین حیدر تمامست زمشرق تا به مغرب گر امامست
هر یک نوریم هر دو آفریده پیمبر گفتن‌ای نور هر دو آفریده[۳۶]
اینکه محمد و علی از یک جنس و یک حقیقت‌اند و جان پاک مصطفی و علی مرتضی یکیست و این با عقیده شیعه اثنی عشریه منطبق است.
در یکی از رباعیات مختارنامه ضمن مدح امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) او را پیشرو ده معصوم می‌خواند. بدین ترتیب همه‌ی جانشینان آن حضرت را ممتاز به مقام عصمت و طهارت دانسته است.

نوشته ای دیگر :   دسترسی متن کامل - فسخ نکاح در حقوق مدنی ایران و مذاهب خمسه- قسمت ۱۳

ای گوهر کان فضل و دریای علوم
بر هفت فلک ندید و بر هشت بهشت
وز رای تو در درج گردن منظوم
نه چرخ، چو تو، پیشرو ده معصوم[۳۷]