فایل دانشگاهی – ممیزی بالینی ترانسفوزیون فرآورده های خونی در کودکان مبتلا به تالاسمی در …

در صورت وجود هر کدام از موارد بالا پرستار باید از تحویل گرفتن خون و فرآورده خودداری کند و با تکمیل قسمت مربوطه در فرم مشخصات خون ارسالی برای بیمار، کیسه را عودت دهد.
نوع فرآورده درخواستی
گروه خون و Rh بیمار و کیسه خون
شماره ویژه واحد اهدایی قید شده بر روی کیسه خون با شماره اهدا شده در فرم تحویل خون (۱۰).
ج: تأیید هویت بیمار
قبل از تزریق از خود فرد، نام ، نام خانوادگی و تاریخ تولد را پرسیده و مشخصات بیمار را با پرونده و فرم درخواست تکمیل شده خون مقایسه نمایید.
در صورت وجود مچ بند، مطابقت مچ بند با اطلاعات فرم درخواست خون و فرم مشخصات کیسه خون و فرآورده ارسالی از بانک خون
مقایسه نام و نام خانوادگی بیمار، تاریخ تولد و شماره پرونده بیمار قید شده بر روی مچ بند و فرم درخواست خون و فرم تحویل خون و فرآورده ارسالی (۱۵)
شناسایی بیمار:
تشخیص قطعی گیرنده خون از طریق فرم تکمیل شده درخواست خون و شناسایی باند مشخصات، بر روی مچ دست بیمار صورت میگیرد. در صورتی که بین این دو تناقضی مشاهده شود، نباید نمونه خون را جمعآوری کرد. برای شناسایی قطعی بیمار نباید از تابلوهایی مانند نام بیمار بر روی درب اتاق، روی تخت، نزدیک تخت بیمار و یا یادداشتهایی نزدیک بیمار استفاده کرد. در صورتیکه بیمار باند شناسایی در مچ دست را نداشت، باید قبل از جمعآوری نمونه خون، پرستار به این موضوع توجه کرده و از راه مناسبی شناسایی قطعی بیمار را انجام دهد.
در موارد اورژانس، زمانی که هویت بیمار ناشناخته است، ممکن است شناسایی قطعی از طریق باند مچ دست همراه با شماره شناسایی که به طور اورژانسی بر روی باند چاپ شده، صورت گیرد (۴۵).
نمونه خون بیمار:
یک یا چند نمونه خون به طور همزمان از بیمار دریافت و جهت آزمایشهای سازگاری به عنوان نمونه گیرنده به آزمایشگاه ارسال میگردد (۳۹). برای انجام آزمایش سازگاری، سرم یا پلاسما ممکن است مورد استفاده قرار گیرد. مراکز انتقال خون معمولأ سرم را ترجیح میدهند زیرا لختههای کوچک فیبرین که اغلب در نمونههای پلاسمایی وجود دارد ممکن است تشخیص اگلوتیناسیون واقعی را با مشکل مواجه کند. اگرچه نمونه سرم نیز در صورتی که بیمار، زمان انعقاد طولانی داشته باشد و یا هپارین مصرف کرده باشد، مشکلاتی را به همراه خواهد داشت. با افزودن یک قطره محلول ترومبین در هر میلیلیتر نمونه خون، یا افزودن مقداری ترومبین خشک که به نوک اپلیکاتور چسبیده است، ممکن است لخته شدن نمونه تسریع یابد. برای خنثی کردن اختصاصی هپارین، یک یا چند قطره محلول سولفات پروتامین یک درصد در سالین (ده میلیگرم در میلیلیتر) به ۴ میلیلیتر خون کامل میتوان اضافه کرد (۴۸).
مواردی که باید در تهیه نمونه خون بر روی بر چسب قید گردد:
نام، نام خانوادگی بیمار
تاریخ تولد
شماره پرونده
سایر موارد:
تاریخ و ساعت خونگیری
نام یا نام مخفف فردی که نمونهگیری کرده است (۴۱).
تجویز خون
دستورالعمل آمادهسازی بیمار:
برای انتقال خون و یا ترکیبات آن، باید دستور کتبی پزشک موجود باشد. چنانچه به تزریق چندین فرآورده خونی نیاز باشد، پزشک باید بر اساس وضعیت بالینی بیمار، دستورالعمل لازم را صادر کند. دلایل انتقال خون باید در کارت (پرونده) بیمار قید شود. سابقهای از انتقال خونهای قبلی بیمار و واکنشهای زیانبار ناشی از انتقال خون، باید گرفته شود. قبل از انتقال خون، بیماران باید از نحوه انجام انتقال خون و فرآوردههای آن، مدت زمان انتقال خون و نتایج مورد انتظار و آثار زیانبار احتمالی ناشی از واکنشهای انتقال خون مطلع شوند (۴۵).
قبل از انتقال خون، باید وضعیت حیاتی بیمار (درجه حرارت، تنفس، نبض و فشار خون) بررسی و ثبت شود تا در ارزیابی واکنشهای ناشی از انتقال خون، مانند تب، دچار مشکل نشوند. بیمار باید نسبت به واکنشهای احتمالی که ممکن است هنگام انتقال خون یا پس از آن دچار شود، راهنمایی شده باشد. در صورت لزوم ممکن است پزشک، داروهای پیشگیری از واکنشهای ناشی از انتقال خون، نظیر آنتیهیستامین یا استامینوفن را تجویز کند (۴۵).
وسایل و ابزار:
خون یا فرآوردههای تزریقی را باید از فیلترهایی که به منظور جداسازی لختهها طراحی شدهاند عبور داد. فیلترهای استاندارد مخصوص تزریق خون، اندازهای حدود ۱۷۰ میکرون دارند و قادر به برداشتن لختههای خونی بزرگ میباشند. هنگام انتقال خون، به منظور کاهش ویسکوزیته و افزایش جریان خون با رقیق کردن گلبولهای قرمز تزریقی با محلول نمکی ۹/۰%، باید از مجموعه تزریقی (ست خون) نوع Y استفاده شود. در صورتیکه بیمار قادر به تحمل افزایش حجم خون در گردش نباشد گلبولهای قرمز را نباید با محلول نمکی رقیق کرد. با مجموعه تزریقی نوع Y، چندین واحد را میتوان تجویز کرد ولی توصیه میشود به علت خطر تکثیر باکتریها در دمای اتاق، بیش از ۴ تا ۶ ساعت از آن استفاده نشود. هنگامی که فقط قصد تجویز خون یا فرآوردههای خونی را داریم، مجموعههای تزریقی مستقیم (صاف) مورد استفاده قرار میگیرد. به منظور کاهش لکوسیتها، فیلترهای مخصوص طراحی شدهاند که قادرند به طور موثر ۹۹ تا ۹/۹۹ درصد لکوسیتها را از فرآورده گلبولهای قرمز و پلاکت حذف کنند (۴۹).
ست تزریق خون مستقیم (صاف)
ست تزریق خون Y شکل
گرم کننده خون:
از گرم کنندههای خون به منظور کاهش وقوع آریتمیها و ایست قلبی هنگام تزریق سریع و انبوه خون استفاده میشود. در شرایط عادی، گرم کردن خون ضرورتی ندارد. گرم کنندههای خون، همراه با دستگاه کنترل دما، دماسنجهای قابل رویت و سیستم گرم کننده دیدنی یا شنیدنی که هنگام افزایش دما به بیش از ۰c38 فعال میشوند، به صورت تجارتی قابل دسترس میباشند. نباید از روشهایی که خون ورودی را گرم میکنند استفاده شود. گرم کردن را فقط باید با استفاده از لوله پلاستیکی کلوئیدی یا در دمای اتاق یا در یک دستگاه حرارتی انجام داد. دستگاه باید به نحوی طراحی شود که آب یا صفحههای حرارتی برقی در تماس مستقیم با سطح پلاستیکی کیسه خون یا لولههای متصل به کیسه که خون از آنها عبور میکند، قرار نگیرند. واحد خونی که حرارت دیده ولی به مصرف نرسیده باشد، نباید مجددأ بازگردانده شود و باید آن را دور انداخت (۴۵).
نحوه شناسایی بیمار:
شایعترین علت مرگ و میر ناشی از انتقال خون، شناسایی غلط بیمار یا اهداکننده خون میباشد (۵۰). فرد انتقال دهنده خون، مسئول شناسایی قطعی و دقیق گیرنده و کیسه حاوی خون میباشد. فرد انتقال دهنده خون، باید قبل از انتقال خون، کلیه اطلاعات شناسایی مربوط به کیسه خون یا فرآوردهها را در جضور گیرنده خون با فرم انتقال خون تطبیق دهد. بعضی مراکز ممکن است علاوه بر فرد انتقال دهنده، فرد دیگری را نیز برای کنترل مجدد خون با گیرنده، ضروری تشخیص دهند. بررسیها نباید در محل پذیرش پرستاری صورت گیرد، زیرا شناسایی قطعی باید بر اساس بند مچ دست گیرنده خون صورت گیرد. چنانچه بیمار قادر به معرفی هویت خود نمیباشد، جهت شناسایی قطعی، باید شماره شناسایی اورژانسی قبل از جمعآوری نمونهها به بیمار الصاق شده و از آن استفاده گردد و در سوابق مربوطه به انتقال خون ثبت گردد. در بعضی شرایط ممکن است از گیرنده درخواست شود نام کامل خود را بیان کند. هنگام پرسیدن نام بیمار پاسخهای “آری” یا “نه” قابل قبول نمیباشند (۴۵).
میزان تزریق:
مقدار تجویز مناسب، بر اساس وضعیت بیمار، توسط پزشک مشخص میشود. به دلیل اینکه علائم واکنش شدید ناشی از انتقال خون، معمولاً طی تزریق ۵۰ میلیلیتر یا کمتر رخ میدهد. تزریق باید به آهستگی طی ۱۵ دقیقه اول با ۵ میلیلیتر در دقیقه یا کمتر شروع شود. تاریخ و زمان شروع انتقال خون را باید ثبت کرد.
علائم حیاتی طی ۱۵ دقیقه اول بررسی شده و با علائم حیاتی که قبل از انتقال خون ثبت شده، مقایسه میشود. چنانچه طی ۱۵ دقیقه اول مشکلی مشاهده نشود، میزان تزریق بر اساس میزان تعیین شده توسط پزشک، افزایش داده میشود. معمولأ در بزرگسالان، یک واحد گلبول قرمز در بیش از ۲ تا ۳ ساعت تزریق میشود ولی مدت تزریق نباید از ۴ ساعت تجاوز کند. در اطفال تجویز خون در حالت عادی به میزان، ۲ تا ۵ میلیلیتر به ازاء هر کیلوگرم در ساعت (ml/h/kg5-2) میباشد.
کنترل بیمار:

نوشته ای دیگر :   مقاله علمی با منبع : تقسیم بندی مشتریان بر اساس تمایل به خرید کالای سبز در ...

برای دانلود متن کامل این پایان نامه به سایت  jemo.ir  مراجعه نمایید.